En toen voelde ik het.

En toen voelde ik het. Liefde. Ik stond open. Open voor de wereld. Het enige wat ik hoorde waren de golven die omsloegen en mijn schoenen in het zand.

 

Ik voelde mij warm, connected en een. Een met de wereld, de mensen en de natuur. De zee is voor mij een connectiepunt met de wereld. De prachtige en inspirerende mensen die ik ontmoet heb in mijn leven hebben dit water misschien ook wel gezien. Hun energie en liefde is de connectie die ik koester. 

 

De zee maakt me leeg van zorgen. Leeg van wanhoop en angst. Dit omdat de zee mij laat voelen dat er meer is. Uiteindelijk leven wij allemaal om liefde te kunnen voelen en willen we allemaal geaccepteerd worden. Hoe kan het dan dat wij als mensheid nog steeds in hokjes denken, nog steeds ons zelf minder voelen of juist onszelf beter voelen?

 

Kunst van het overleven? Alleen de sterkste zullen blijven staan? Ik weet het niet, maar wat ik wel weet dat ik zelf steeds meer de connectie voel. Na een kort gesprekje met een lieve man over zijn hond liep weg met een grote glimlach. Dit omdat de man zoveel liefde voor zijn hond uitstraalde dat het aanstekelijk werkte. 

 

Ja, de pure dingen in het leven herkennen en blijven bewonderen. Is dat niet waar de essentie van het leven omgaat. Alles vanuit liefde.

 

Michelle  

Fotografie: Stefan van Ruijven
Fotografie: Stefan van Ruijven

Reactie schrijven

Commentaren: 0